NATURA A SZTUKA

Bogactwo skał i minerałów w przyrodzie, ich walory fizyczne (techniczne) i estetyczne z jednej strony oraz piękno przyrody nieożywionej, jej różnych form i postaci z drugiej sprawiają, że natura od najdawniejszych czasów nie tylko dostarczała surowca (barwniki mineralne, metale, kamień budowlany, kamień rzeźbiarski itd.) dla różnych dziedzin życia ale wzbudzała też podziw i zachwyt dla swojego piękna. Jest więc zrozumiałe i oczywiste, że dla wielu artystów i twórców - malarzy, rzeźbiarzy, literatów, kompozytorów, architektów  natura (jej „impresje”) była inspiracją.

Albrecht Dürer pisał: „Prawdziwie bowiem tkwi wiedza sztuki w naturze; kto umie ją stamtąd wydobyć, ten ją posiada”.

Z kolei Cézanne, który wielokrotnie malował Montagne Sainte - Victoire miał powiedzieć, że: „Aby dobrze malować pejzaż, muszę odkryć najpierw jego fundament geologiczny ... Muszę znać geologię, geologiczny kolor ziem, wiedzieć, jak się zakorzenia góra Sainte - Victoire ...”

Największy z największych - Leonardo da Vinci, w swoim „Traktacie o malarstwie” pisał: „ ... natura zrodziła wszystkie rzeczy widzialne, a z nich zrodziło się malarstwo” i dalej: „Jeśli poezja zawiera w sobie filozofię moralną, sztuka zawiera filozofię przyrody ...”

Wołał wreszcie: „Co cię skłania, człowieku, abyś opuszczał twe mieszkanie w mieście, pozostawiał krewnych i przyjaciół i udawał się na wieś, w góry i doliny, jeśli nie przyrodzone piękno świata ? ...”

Niech ten ostatni cytat posłuży za puentę niniejszego tekstu.

Kazimierz Kozakiewicz - Wałbrzych, listopad 2000